حرف های تازه ای برای گفتن دارم که باید بشنوید البته

شعر می گفتم که ناگهان در زد
از روی کاناپه و گلدان پريدم
و در سکوتی که روی آب ريخت
صدايی در قفل چرخيد و در پا پس کشيد
مرا مثل روزی که در آينه بودم پشت در می ديدم
هنوز زنگ می زد
بی آنکه چيزی گفته باشم
مثل روزی که در آينه بودم به خانه آمد و با من دست داد
دستی که در بست و از خانه بيرونم کرد
من اين شعر بلند را نيامده ام که برگردم
پشت در ايستاده ام
وهی زنگ می زنم
می دانم! بيت آخر در همين کوچه ست...

در شده روزهایم از باران
گریه خواهم می کنم از بر
هنوز هم
زبان ام
گم است
هم
در ناتمام

آقا مجتبئ اینم یه آهنگ زیبا برای شما البته با کیفیت 64


برای دانلود روی لینک دانلود کلیک کرده بعد از باز شدن صفحه ی جدید روی لینکfree user کلیک کرده سپس پنجره ای دیگر باز می شود چند ثانیه منتظر بمانید تا لیک اصلی دانلود ظاهر شود بر روی آن کلیک کرده تکمهsave را بزنید تا شروع به دانلود کند

يک روز گرم، شاخه اي مغرورانه و با تمام قدرت خودش را تکاند و به دنبال آن از برگ هاي ضعيف و کم طاقت جدا شدند و آرام بر روي زمين افتادند.
شاخه چندين بار اين کار را درد منشانه و با غرور خاصي تکرار کرد تا اينکه تمام برگ ها جدا شدند و شاخه از کارش بسيار لذت مي برد.
برگي سبز و درشت و زيبا به انتهاي شاخه محکم چسبيده بود و همچنان در مقابل افتادن مقاومت مي کرد. باغبان تبر به دست داخل باغ در حال گشت و گذار بود و به هر شاخه ي خشکي که مي رسيد آن را از بيخ جدا مي کرد و با خود مي برد. وقي باغبان چشمش به آن شاخه افتاد با ديدن تنها برگ آن از قطع کردنش صرف نظر کرد . بعد از رفتن باغبان مشاجره بين شاخه و برگ بالا گرفت و بالاخره دوباره شاخه مغرورانه و با تمام قدرت چندين و چند بار خوش را تکاند تا اينکه به ناچار برگ با تمام مقاومتي که داشت از شاخه جدا شد و بر روي زمين افتاد باغبان در راه بازگشت وقتي چشمش به آن شاخه افتاد بي درنگ آن شاخه را از بيخ قطع کرد. شاخه بدون آنکه مجال اعتراض داشته باشد بر روي زمين افتاد .
ناگهان صداي برگ جوان را شنيد که مي گفت: اگر چه به خيالت زندگي ناچيزم در دست تو بود ولي همين خيال واهي پرده اي بود بر چشمان واقع نگرت که فراموش کني نشانه ي حياتت من بودم.

من مدتی است در زمین پرسه می زنم

خانه ام ابری ست
یکسره روی زمین ابری ست با آن.
 
از فراز گردنه خرد و خراب و مست
باد می پیچد.
یکسره دنیا خراب از اوست
و حواس من!
 

چون عمر بسر رسد چه شیرین و چه تلخ

هر ذره که در خاک زمینی بوده است

می نوش که عمر جاودانی این است

نیکی و بدی که در نهاد بشر است